Ik geloof dat ieder mens wordt geboren als een pure kern.
Een kern van liefde.

Een kern die weet wie zij is, zonder zich af te vragen wat anderen ervan vinden.
Een kern die niet leeft vanuit angst, verwachtingen of overtuigingen, maar simpelweg is.

Door het leven heen ontstaan er lagen over die kern.
Lagen van ervaringen, pijn, verantwoordelijkheden, verwachtingen van anderen, overtuigingen en patronen die ooit zijn ontstaan om ons te beschermen.

Soms worden die lagen zo dik dat we niet meer weten wie we werkelijk zijn.
We raken verwijderd van onszelf.

Ik weet hoe dat voelt.

Jarenlang werd ik geleefd door angst en paniek.
Terwijl ik mijn gezin droeg en er probeerde te zijn voor de mensen om mij heen, verloor ik steeds meer het contact met mezelf. 
Mijn wereld werd kleiner.
Ik vertrouwde mijn lichaam niet meer. 
Iedere sensatie leek een waarschuwing.
Iedere verandering voelde als mogelijk gevaar.

Er waren periodes waarin de angst mijn leven bepaalde.
Ik sliep jarenlang beneden op de bank omdat ik niet meer naar de slaapkamer durfde.
Boodschappen doen kon een enorme uitdaging zijn.
Regelmatig draaide ik om en ging ik weer naar huis omdat de paniek het overnam.
Toch bleef er ergens een stem die zei: blijf bewegen.
Zet nog één stap.

Achteraf zie ik dat juist die moeilijke jaren mij hebben gevormd tot wie ik nu ben.
Niet omdat ik ze nog eens zou willen beleven.
Maar omdat ze mij uiteindelijk terugbrachten naar mijn eigen kern.

Via verbonden ademhaling kwam ik opnieuw in contact met mezelf.
Niet omdat het een wondermiddel is.
Niet omdat het alles oplost.

Maar omdat het een krachtig hulpmiddel is om voorbij de lagen van angst, stress, overtuigingen en verwachtingen te kijken.

Je hoeft niets van jezelf weg te halen om thuis te komen bij jezelf.
Je hoeft alleen weer te herinneren wie je in essentie bent.
Voor mij is dat de kracht van verbonden ademhaling.
Het helpt je niet om iemand anders te worden.
Het helpt je herinneren wat er altijd al was.

Liefde.
Vertrouwen.
Rust.
Jouw eigen kern.

Mijn verleden is niet verdwenen.
Mijn ervaringen zijn niet verdwenen.
Maar ik draag ze niet langer als een last.
Ze zijn onderdeel geworden van wie ik ben, zonder te bepalen wie ik ben.
Ik ben teruggekeerd naar mijn kern, mét de ervaring.
En juist daarom voel ik zoveel liefde voor dit werk.
Niet omdat ik mensen wil veranderen.
Niet omdat ik mensen wil redden.

Maar omdat ik weet hoe waardevol het is wanneer iemand weer contact maakt met zichzelf.

Ik geloof dat veel mensen zichzelf onderweg een beetje kwijtraken.

Door stress.
Door verantwoordelijkheden.
Door verwachtingen van de maatschappij.
Door oude patronen en overtuigingen.

We leren vaak wie we zouden moeten zijn, terwijl we vergeten wie we werkelijk zijn.

Voor mij gaat verbonden ademhaling daarom over veel meer dan ademhalen.

Het gaat over thuiskomen.
Thuiskomen in je lichaam.
Thuiskomen in jezelf.
Thuiskomen bij de liefde die altijd al aanwezig was.

Ik zie mezelf daarbij niet als iemand die het proces van een ander overneemt.
Ik zie mezelf als een baken.
Een rustige aanwezigheid.
Iemand die naast je staat terwijl jij jouw eigen reis maakt.
Niet om jouw last te dragen.
Maar om je eraan te herinneren dat je die reis niet alleen hoeft te maken.

Tijdens een sessie werk ik vanuit een veilige basis van kennis, ervaring en verantwoordelijkheid.
Tegelijk vertrouw ik op het proces, op de wijsheid van het lichaam en op mijn intuïtie als begeleider.

Ik werk niet vanuit een vast script.
Ik werk vanuit afstemming.
Afstemming op de persoon die voor me zit.
Afstemming op wat zich op dat moment wil laten zien.

Soms ondersteunt de adem het proces.
Soms een stemvork.
Soms een aanraking.
Soms juist stilte.

Iedere sessie is anders, omdat via de verbonden ademhaling jouw lichaam laat weten wat er op dat moment nodig is.

Wat zich wil ontvouwen, mag zich ontvouwen.
Mijn wens is niet dat mensen dezelfde weg lopen als ik.
Iedereen heeft zijn eigen verhaal.

Maar ik hoop dat mensen bij Brēthan mogen ervaren wat ik zelf heb mogen ervaren:
meer vertrouwen in hun lichaam,
meer vertrouwen in zichzelf,
meer liefde voor zichzelf,
en het gevoel weer thuis te komen bij wie ze werkelijk zijn.

Want ik geloof dat die kern er altijd is geweest.
Soms bedekt.
Nooit verdwenen.

En misschien is dat wel de mooiste reis die een mens kan maken:
de reis terug naar zichzelf.